Rejestr przedsiębiorców obejmuje spółki jawne, spółki komandytowe, komandytowo-akcyjne, partnerskie, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, akcyjne, przedsiębiorstwa państwowe, jednostki badawczo-rozwojowe, spółdzielnie oraz inne osoby, które wykonują działalność gospodarczą, a nie podlegają obowiązkowi wpisy do rejestru fundacji i stowarzyszeń. Rejestr ten obejmuje sześć działów. Znajdziemy w nim takie informacje, jak: nazwa firmy, NIP, REGON, oznaczenia podatkowe, siedziba, adres, dane dotyczące ewentualnych przekształceń, informacje o podziałach, przedmiot działalności według kodów Polskiej Klasyfikacji Działalności. Dział IV zawiera informacje o ewentualnych zaległościach podatkowych oraz na przykład z tytułu składek na ubezpieczenia, itd. Każdy wpis do rejestru przedsiębiorców wymaga ogłoszenia tego faktu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

Kolejnym rejestrem, w który także można mieć wgląd jest rejestr stowarzyszeń oraz innych organizacji o charakterze społecznym i zawodowym. Także ten rejestr obejmuje publiczne zakłady opieki zdrowotnej i różnego typu fundacje. Trzecim rejestrem jest rejestr dłużników, czyli tak zwana czarna lista w KRS. Jest to spis osób niewypłacalnych, których nazwiska się gromadzi, a następnie ujawnia, dzieląc się informacjami o niesolidności w spłacie długów z obywatelami, czy inaczej mówiąc – opinią publiczną. Informacje takie ujawniane są po to, by potencjalni wierzyciele mogli unikać kontaktów prawnych, współpracy z niepewnymi instytucjami, czy firmami, gdzie wątpliwość budzi stan majątkowy danej firmy, postępowanie egzekucyjne, czy upadłościowe prowadzone w związku z jej działalnością. W spisie dłużników można się znaleźć również na czyiś wniosek.

Numer PESEL ma zawsze jedenaście cyfr. Pozwala on w stały sposób za każdym razem zidentyfikować osobę fizyczną. Budują go takie elementy, jak: data urodzenia, liczba porządkowa, liczba kontrola. Na jego postawie można także rozpoznać płeć danej osoby. Jedenasta cyfra jest liczbą kontrolną, która służy do sprawdzania poprawności liczby PESEL.

W tym temacie warto również wspomnieć o numerze PESEL II. Wprowadzenie numeru PESEL II to projekt zaproponowany przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jego cel wyznaczono na umożliwienie szerszego czerpania z informacji administracyjnych, na przykład online. Założeniem miało być również uproszczenie identyfikacji oraz procedur administracyjnych. PESEL II miał być podobnym rejestrem ludności Polski jak PESEL I. Miał być on jednak nadrzędnym numerem wobec NIP-u, numeru ZUS, czy KRUS. Wszystkie informacje pobrane z numeru PESEL II miały mieć w praktyce status urzędowy i być wiarygodnym identyfikatorem. Informacje dotyczące numeru PESEL miałyby być aktualizowane w takich instytucjach, jak wydziały ewidencji ludności, urzędach stanu cywilnego. Informacje do innych urzędów miałby być pobierane z rejestru PESEL – II, nie tak jak dotychczas – od samych obywateli.

Dofinansowanie na projekt PESEL II z Unii Europejskiej zostało przyznane już w 2005 roku. Jednak do dzisiaj udało się jedynie wyłonić konsultanta, firmę Unizeto. Nie kupiono sprzętu na ten cel, nie zaczęto także wprowadzać ustawy. Projekt PESEL II miał być wprowadzony w życie w maju 2008. Po przeprowadzeniu postępowania przetargowego w maju 2006 roku jednak nie wprowadzono założeń w życie. Opracowano plan naprawczy w 2007 roku. Drugim terminem realizacji projektu była data 20 września 2008 roku. Opieszałość wprowadzania projektu w życie sprawiła, że w ciągu dwóch lat ministerstwo zostało pozbawione trzykrotnie części z unijnych środków (w grudniu 2006 roku pomniejszono je z 200 mln na 167 mln, w październiku 2007 suma ta wynosiła już 126 mln, a w grudniu 2007 jedynie 31 mln złotych).

Jednak system PESEL II nie został wprowadzony także w 2008 roku. Zamiast niego 50 milinów złotych zostało przeznaczonych na wspieranie przedsiębiorstw. Pieniądze z dotacji unijnych, które miały być przeznaczone na ten system zostały bowiem przeznaczone na unijne dotacje z poddziałania 2.2.1 w Programie Wzrostu Konkurencyjności Przedsiębiorstw.

Przy składaniu wniosku o wyrobieniu numeru REGON musimy mieć przy sobie kopię wpisu do rejestru (oryginał do wglądu) oraz dowód osobisty. Należy mieć również świadomość, że po otrzymaniu numeru REGON, jesteśmy zobowiązani wszystkie zmiany dotyczące prowadzonej przez nas działalności zgłaszać do urzędu statystycznego. Urząd trzeba powiadomić o zamknięciu działalności gospodarczej, zmianie jej form działania, itd. Gdy chcemy zawiadomić o chęci zakończenia prowadzenia naszej działalności, składamy w urzędzie statystycznym wniosek RG-2. Uzupełniamy go o następujące dane: numer REGON, nazwę naszej firmy, datę skreślenia z rejestru.

Z chwilą wydania numeru REGON (okres oczekiwania na numer to maksymalnie 14 dni, jednak przeważnie otrzymujemy go tego samego dnia po złożeniu deklaracji o jego wyrobienie. Za wyrobienie numeru REGON nic nie zapłacimy.) możemy się nim posługiwać w kontaktach z klientami, współpracownikami. Korzystamy z niego podczas kontaktowania się z urzędem skarbowym, czy w celach statystycznych. Numer ten powinien widnieć na naszych pieczątkach firmowych i drukach urzędowych.

Jeśli nie obejmuje nas obowiązek ubezpieczenia, możemy również ubezpieczyć się dobrowolnie (zarówno ubezpieczenie emerytalne, jak i rentowe). Zgodnie z artykułem 7 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych takie prawo do dobrowolnego ubezpieczenia mają określone grupy osób, które poznamy tutaj – http://www.zus.pl/default.asp?p=3&id=113. Istnieje również możliwość kontynuowania ubezpieczenia (dalszego płacenie na nie, mimo ustania zatrudniania), jeśli dana osoba nie ma innych tytułów do ubezpieczeń społecznych.

Wiele osób nie wyobraża sobie sprawnego i bezpiecznego funkcjonowania bez ubezpieczenia. Nic w tym dziwnego, biorąc pod uwagę konsekwencje zaniechania tego obowiązku nie tyle prawnego, co – sumienia. Skutki są dość oczywiste. Nie możemy korzystać z bezpłatnej opieki medycznej (chyba, że jesteśmy studentami lub jako współmałżonek zostaliśmy objęci ubezpieczeniem żony lub męża). Ubezpieczenie daje nam również poczucie bezpieczeństwa, że w razie wypadku, choroby nie pozostaniemy bez opieki. Jego znaczenie doceniamy zwłaszcza w takich chwilach, jak długa rekonwalescencja, potrzeba hospitalizacji, niezdolność do pracy, śmierć bliskiej osoby. Środki finansowe z ubezpieczenia dają nam pewność, że będą nam one służyć przede wszystkim na emeryturze oraz naszym dzieciom, kiedy będą potrzebować naszej pomocy, (zwłaszcza wtedy, kiedy będą startować w dorosłe życie).

Umowy o świadczenie usług dotyczących ubezpieczenia i ich zakres mogą być rozszerzane przede wszystkim dzięki tak zwanym umowom dodatkowym. Zwłaszcza one gwarantują duże wsparcie w trudnych życiowych momentach. Ubezpieczenie takie będzie chroniło nasze życie, wynagrodzi nam w jakimś stopniu szkody poniesione na stanowisku pracy, będzie gwarantem finansowym na przyszłość.

Na koniec warto napisać o czymś, co nie ulega wątpliwości – warto już dzisiaj zacząć oszczędzać na emeryturę, nawet jeśli jesteśmy bardzo młodzi. Nie tylko w obowiązkowym ZUS-ie, ale również w innych filarach, by mieć pewność, że nasz czas odpoczynku po długoletniej pracy nie będzie szary i przygnębiający. Na emeryturze nie musimy liczyć się z obawą o wydany każdy grosz, czy przeżywać rozterki, pod tytułem: czy starczy nam do pierwszego. Wystarczy zdecydować się na oszczędzanie na emeryturę. Odkładanie chociażby małej kwoty, jednak przez dłuższy czas i systematycznie, to wystarczające wyrzeczenie, by cieszyć się odpowiednio wysoką emeryturą.

Porady

W Internecie gotowych jest wiele szablonów biznesplanu. Może warto z nich skorzystać? Zastanówmy się, co powinien zawierać Twój własny plan na sukces?
Przede wszystkim musisz dokładnie przemyśleć, co i komu chcesz sprzedawać, z kim współpracować, jak zorganizowana będzie Twoja firma. Czy będziesz pracować w domu? Czy wynajmiesz lokal? Czy firmę założysz samodzielnie, czy będziesz decydować się na ten krok ze wspólnikami? Czy zatrudnisz pracowników? Ważna jest również reklama oraz sposób promocji Twojej firmy. Gdy już nakreślisz swój własny biznesplan, następnym krokiem jest zarejestrowanie firmy. Tutaj należy się szczera uwaga na marginesie – przygotuj się na masę formalności. Zgromadź siły i nie zniechęcaj się. Zapisz na kartce wszystkie cele, które są do zrealizowania do założenia firmy, a na pewno się uda.
Po pierwsze musisz udać się do urzędu miasta lub gminy (właściwego dla miejsca, w którym będziesz prowadzić firmę) i wypełnić formularz zgłoszenia do ewidencji firm (nie wszystkie formy działalności wymagają takiego zgłoszenia, np. wytwarzanie przedmiotów użytku osobistego, ich naprawa, wynajmowanie pokoi turystom przez rolników, itd.), uzupełniając go o takie dane, jak:

Imię,

Nazwisko,

PESEL,

nazwę firmy (nieobowiązkowo, jednak warto ją podać),

adres zamieszkania,

adres siedziby firmy,

rodzaj działalności – (zgodnie z symbolami Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD)) lepiej wpisać tutaj więcej danych, bo za każde uzupełnienie płacisz 50 złotych;

miejsce wykonywania działalności (jeśli jest to mieszkanie, w jakim mieszkasz lub wynajęty lokal, musisz liczyć się z tym, że możesz zostać poproszony o pokazanie aktu własności lub umowy najmu);

datę rozpoczęcia działalności.

W trakcie zgłoszenia firmy do ewidencji pobierana jest opłata w wysokości 100 złotych. Jednak uwaga (!), nie możesz sobie jej wrzucić w koszta prowadzenia firmy i odliczyć od podatku, ponieważ jako firma funkcjonujesz dopiero po załatwieniu formalności. Jest to absurd, z którym jednak trzeba póki co się pogodzić.
Kolejny krok to udanie się do wojewódzkiego oddziału urzędu statystycznego i wystąpienie o nadanie numeru REGON. Należy załatwić tę formalność w trakcie 14 dni od daty uzyskania wpisu do ewidencji. Na numer REGON nie trzeba zazwyczaj długo czekać, najwyżej jeden dzień. Druga dobra wiadomość – wydanie tego numeru jest bezpłatne.
Planując otwarcie firmy, musisz mieć również pieczątkę i firmowe konto bankowe (do założenia potrzebny: dowód osobisty, ksero wpisu do ewidencji, zaświadczenie o wydaniu numeru REGON). Pieczątka powinna zawierać: nazwę firmy lub imię i nazwisko osoby fizycznej, dane teleadresowe firmy, numer NIP i REGON.
Fakt rozpoczęcia działalności gospodarczej zgłaszasz w urzędzie skarbowym, gdzie firmie nadany zostaje numer NIP albo przypisany zostaje jej Twój NIP, jeśli Twoja firma jest jednoosobowa. W tym drugim przypadku należy wypełnić wniosek NIP-1. Także tutaj ustalasz formę opodatkowania – zasady ogólne, ryczałt, karta podatkowa. Na koniec deklarujesz, czy chcesz być płatnikiem VAT, czy nie. Jednak Twoja deklaracja jest bez znaczenia, jeśli w trakcie roku dochody Twojej firmy są większe niż 10 tys. euro. W takiej sytuacji i tak zapłacisz podatek VAT. Wizyta w ZUS-ie będzie Twoim obowiązkiem w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia działalności.